Joost Oranje is een Nederlandse journalist en media-bestuurder die een prominente rol heeft gespeeld binnen de onderzoeksjournalistiek en de actualiteitenverslaggeving. Hij werkte als journalist en leidinggevende onder meer bij NRC Handelsblad en bij het actualiteitenprogramma NOVA. Later werd hij hoofdredacteur van Nieuwsuur, waar hij verantwoordelijk was voor de journalistieke koers en inhoudelijke verdieping van het programma.

Oranje staat bekend als een journalist met een sterke focus op politiek-bestuurlijke controle, transparantie en de rol van de overheid in maatschappelijke crises. Zijn werk kenmerkt zich door analytische scherpte, aandacht voor machtsverhoudingen en een nadruk op publieke verantwoording.

In de verslaggeving rond de vliegramp met El Al-vlucht 1862 speelde Oranje een rol in het journalistiek onderzoek van de bestuurlijke en politieke afwikkeling van de ramp, eerst bij NOVA, later vooral bij NRC. Zijn aandacht ging daarbij vooral uit naar de informatievoorziening door ministeries, de omgang met onzekerheid en twijfel, en het vertrouwen van burgers in overheid en instituties. 

Samen met journalisten als Vincent Dekker (Trouw) en Pierre Heijboer (De Volkskrant) is hij een van de journalisten die zich langdurig met de afwikkeling van de ramp bezighielden, al had ieder een eigen invalshoek. Oranje richtte zich specifiek op de lading van het toestel en dan met name het onderzoek van de overheid daaromtrent. Oranje deed ook onderzoek naar de positie van de vrachtdivisie van El Al in Nederland. Een aantal van zijn bevindingen kwamen terug in politieke discussies, waaronder de parlementaire enquête, die door hem kritisch werd gevolgd. 

Voor zijn journalistieke werk ontving Oranje meerdere onderscheidingen, waaronder toonaangevende Nederlandse journalistieke prijzen, wat zijn reputatie als gezaghebbend onderzoeksjournalist en redacteur onderstreept.

Terugkijkend ligt Oranjes bijdrage aan het Bijlmerramp-dossier vooral in het langdurig agenderen van bestuurlijke verantwoordelijkheid en maatschappelijk wantrouwen. Zijn werk maakte deel uit van een bredere journalistieke traditie die het handelen van overheid en instituties kritisch blijft toetsen, ook wanneer officiële onderzoeken andere conclusies trekken.