Pierre Heijboer was een Nederlandse journalist en krantenverslaggever die brede bekendheid verwierf door zijn publicaties over de vliegramp met El Al-vlucht 1862 in de Amsterdamse Bijlmermeer. Met het boek Doemvlucht  (2022) leverde hij een journalistieke bijdrage aan het publieke debat over de ramp en de bestuurlijke nasleep ervan.

Heijboer stond bekend als een bevlogen schrijver met een sterk ontwikkeld gevoel voor maatschappelijke misstanden en bestuurlijk falen. Zijn kracht lag in het verwoorden van twijfel, wantrouwen en onvrede onder burgers en hulpverleners, en in het kritisch volgen van ministeries en overheidsinstanties die volgens hem tekortschoten in openheid en verantwoordelijkheid na het ongeval.

In zijn onderzoek werkte Heijboer nauw samen met journalist Vincent Dekker. In deze samenwerking ontstond een intensieve wisselwerking tussen journalistiek en politiek, waarbij mediaberichtgeving, politieke vragen en publieke verontwaardiging elkaar versterkten. Een centrale rol speelde daarbij de veronderstelling dat er een verband bestond tussen de ramp en gezondheidsklachten onder bewoners en hulpverleners.

Daarnaast ging Heijboer, net als Dekker, uit van de mogelijkheid dat El Al-vlucht 1862 geen reguliere civiele vrachtvlucht was, maar kenmerken droeg van een militaire of staatsgebonden operatie. Deze gedachte beïnvloedde zijn interpretatie van de vlucht, de lading en de informatievoorziening door autoriteiten.

Hoewel latere technische onderzoeken en de parlementaire enquête veel van deze aannames niet bevestigden, bleef Heijboers werk van betekenis als uitdrukking van de maatschappelijke twijfel en het diepgewortelde wantrouwen dat de Bijlmerramp langdurig heeft opgeroepen.

Met Heijboer heb ik omstreeks 2000 uitgebreid gesproken na de parlementaire enquête naar de vliegramp in 1999 over zijn in ontwikkeling zijnde boek Doemvlucht.